Ostatnio często przechadzam się po Księżym Młynie. Mimo, że znaczna część dawnego osiedla robotniczego jest w opłakanym stanie i chciałbym, aby zostało ono wyremontowane, to jednak na mojej twarzy rysuje się czasami uśmiech. Nie mogę nacieszyć oczu, gdy przyglądam się grze barw i faktur na rdzawych murach tzw. komórek. To jest coś świetnego, nadającego urok miejscu. Ciekawe, w jaki sposób te formy powstały? Czy to efekt dziecięcych zabaw? A może wynikają one z potrzeby ożywienia codzienności mieszkańców?